Gedanke beim Gieße

Geschdern Owed ware bei uns uf’em Friedhof, weil ich die Woch dra bin mit de Erfüllung unserer familiäre Gießpflichde. Un wie ich do zum Friedhofsdörle nei marschier un Richdung Gräberfeld geh, gugge me so rum un erleb e Mords-Üwerraschung am Kerwe-Mondag. Un was des war, kanne eich gern mid’eme Gedicht näherbringe. un des geht so:

`s gröschde Glück

Drei Freind diskudiere oweds beim Bier
was wohl des gröschde Glück wär, uf Erde allhier.

Ach ja, sagt de Oinde, un lächelt versonne,
ich hätt gern de Jackpot em Loddo g’wonne.
So zeh, zwanzich Millione, en Haufe Geld,
ha des wär doch des gröschde Glück uf de Welt.

Ich woiß net, sagt de Zwoid, ich seh’s differenzierder,
des Lewe isch im Allgemoine doch komblizierder,
Hauptsach du hasch g‘sunne Glieder un e fleißiche Fraa,
dezu en guder Abbedid, ha des langt doch a.

De Dritt sagt, des isch doch alles bloß G’schwätz, ihr Leit,
‘s gröschde Glück uf Erde, des heb nämlich ich ghatt, heit:
Ich geh ufem Friedhof zum Brunne un mei Herz machd en Schlenzer:
Hängt doch do tatsächlich e Gießkann mit eme Schbrenzer.

Des Gedicht hewe beroits vor zeh Johr scho gschriwwe ghat un jetzt heb ich des erlebe dürfe. Un do war net bloß oi Kann mit eme Schbrenzer, des ware beinah fascht alle!
Vielleicht war des jo e Kerwe-Gschenk von de Ortsverwaldung.