Es isch morgens em sechse,
ich kann nemme schlofe.
Gedange komme un gehn.
Ich laaf eloi am Meer entlang,
Schaumflege uff meim Weg,
grad wie en meim Kopf.
De Bodde voll mit leere Muschle,
ich kenntse alle mit Gedange fille.
Ich wach langsam uff,
kaldes Wasser umspielt mein nagiche Fieß.
Komm von meine Gedangeausflüg widder zrick,
genieß die friesche Bries
un dend an die warme Wegglen zum Friehschdick.
© Martin Bruchmann