Blädder falle von de Beem, Newwel ziegt durch Schdroße. Verschwomme un uwierglich hengt Sonn wie en driewe Lambeschierm am Himmel, S´Laab raschelt uner de Fieß. Feine Wasserdrepfle henge wie Elfeträne en de Luft. Uff oimol reißt de GRAUE dunscht wie so en vorissene Schloier uff, D´Farwe fange a zu leichte und wie alde feine graue Hoor dreiwe Schpinnefäde durcht Luft. Sonneschdrahle wärme de Bodde un mache die Herze e bissle wärmer. D Leit dreibDs naus, nochemol Sonn tange Bevor die graue dunkle Dag vom Winder komme.