Alle Beiträge von Altneerederschul (Rekdor)

Die Alt-Neereder Schul ist eine Vereinigung Neureuter Mundart-Künstler. Sie besteht aus Roland Bruchmann, Martin Bruchmann, Karlheinz Grether und dem musikalischen Allround-Talent Simon Eisenlöffel. Wir führen Mundart-Lesungen (auf Wunsch auch mit musikalischen Intermezzi) in Neureut und Umgebung durch, wozu wir uns auch gerne einladen lassen. Anfragen an: Alt-Neereder.Schul@arcor.de

‘s kloine Babblbliehdeallergiegedicht (mit’eme Dascheduch in de Hand zu lese)

So, de Mudderdag wär jetzt a scho fascht widder gut rumgange; Zeit mol an ebbes Anners zu denke:

‘s kloine Babblbliehdeallergiegedicht
(mit’eme Dascheduch in de Hand zu lese)

Im Maie‘, im Maie‘ -schnief
duhts von de Babble schneie, – schnief
wiegt sich im laue‘ Frühlingswind, -schnief
senkt sich uf Mann un Frau un Kind, -schnief
legt sich leis uf Disch un Bank -schnief
un macht so manche Mensche krank – hatschieee!

Doch loider, doch loider – schnief
bisch dann net aus em Schneider, – schnief
isch erscht die Babbelzeit vorbei – schnief
kommt glei was Anners hinnerdrei, – schnief
mit Newwehöhle‘ voller Oider – schnief
geht des Schnupfe munter weiter – hatschieee!

Welttag der Poesie

Heit mein Beitrag zum „Welttag der Poesie 2022“ am 21.März:

Wandrers Nachtlied (von Goethe), bekannt unter dem Titel „Ein Gleiches“

Ein Gleiches (Wandrers Nachtlied II)
Über allen Gipfeln
Ist Ruh,
in allen Wipfeln
spürest du
kaum einen Hauch;
die Vögelein schweigen im Walde.
Warte nur, balde
Ruhest du auch.
Johann Wolfgang von Goethe, 6.9.1780

Erläuterungen, Entstehung, Hintergrund
Goethe verfasste das Gedicht am Abend des 6. September 1780 auf dem Kickelhahn (Goethe: „Gickelhahn“), einem Berg bei Ilmenau (Thüringer Wald). Dort schrieb er die Verse mit Bleistift an die Bretterwand einer Jagdhütte.
Die auf den ersten Blick missverständliche Überschrift „Ein Gleiches“ beruht auf der von Goethe 1815 vorgenommenen Einordnung dieses Naturgedichts in seine Werkausgabe. Dort reihte er es im Anschluss an das Gedicht „Wandrers Nachtlied“ ein. „Ein Gleiches“ bedeutet daher: ein Gedicht gleichen Themas, also ein weiteres „Wandrers Nachtlied“

So, un jetzt hab ich mir üwerlegt, wie des wohl klinge würd, wenn de Goethe heitzdags in Neeret unnerwegs wär, weil, do gebts jo landschaftlich scho gewisse Unnerschiede zum Thüringer Wald. Ich denk, des würd dann vielleicht so klinge:

Ein Anderes“ (Weil des jo koi Nachtlied mehr von’eme Wanderer wär, naja vielleicht von oim vom neereder Schwarzwald-Veroi)

Üwer’em Neereder Klärwerk
isch Ruh
Vom Rhei’hafe-Induschtriegebiet her
schbürsch du
Gifdicher Hauch!
In de Nochberschaft huscht schon de Walde.
Wart nomme, balde
Huschdesch du auch!

Fasenacht

So, jetzt isch die Fasenacht a widder rum.

Die war des Johr ganz schee ruhich, net bloß in Neeret. Wobei, bevor de Peter Grimm mit seine „Schbundefresser“ uf de Plan gedredde isch, war jo Neeret net grad als „Fasenachder-Hochburg“ bekannt, obwohl jo scho immer en Haufe „Moinzer“ do g’wohnt hen.

Wo mir vom Alt-Neereder Schul-Kollegium noch Schulerbuwe ware, denkt mir so e Art „Schdrohße-Fasenacht“ in Neeret, wo die junge Kerl von de Schbortveroi mit eme Ziegwäggele dorchs Dorf gschlumbelt sen un Ooier un Kiechlen bei de Leit gschnorrt hen.

Denne hemmer als Kinner ganz mudich hinnenooch g’rufe „Fasenachder, ging, ging, ging“, un wenn se sich en ihre Schlumbelkoschdüm rumgedreht hen un midem Bese gfuchdeld, semmer schnell schdaabaus un hen Fersegeld gewwe.

So war die Fasenacht frieher in Neeret, un ’s isch a gange.

Diesicher Januardag

Diesicher Januardag uf’em Friedhof.
Winziche Rejedröpflen in de Luft
schdroife üwer’s Gsicht wie
Schbinnefäde.
Die Beem, troscht- un blattlos,
erhewe die kahle Äscht
wie zum Bede in de Himmel,
während die Blaumoisle
gschäfdich uf de Zweig rumtorne
un mit ihrem ufgregte Getschilp
des gleichmäßiche Brandungsrausche
vom Audoverkehr em Hinnergrund
üwertöne.

Blötzlich reißt de Himmel uff
un e paar Sonneschdrahle
breche aus’em dreggich’graue Gwölk,
schbiggle sich uf glänziche Grabschdoi,
glitzere in de lehmiche Wasserlache
von de Baggerroifeschbur
uf’em Weg.

‘s sieht aus, als könnts noch en scheene Dag gewwe
heit, uf’em Friedhof.

Zum neie Johr

Jetz‘ ischer noch dick,
der Kolenner,
awer mit de Zeit wird er allfort
denner un denner.

Bal‘ siehsch bloß noch oi
gotzichs Bläddle dra henke.
Dann lasch der uf d Weihnacht
En neier schenke.

Awer eb’s so weit isch,
bis dort na‘,
gebts noch haufich zu schaffe.
Drum schbuck en d Händ un fang a …

Wetterbericht

De Himmel isch grau wie e Leiche’duch,
jede Wett, es gebt glei en Wolkebruch.
Bei „wetter-online.de“ wisse Se’s g’nauer:
Die melde „örtliche Rege’schauer“.
Un beim Radiosender SWR vier
schdeht schon de „Lothar zwoi“ vor de Dier.
Bloß de Laabfrosch uf seinere Loider
fangt sich e Mugg un isch ganz hoider.
Ihm isch nämlich des Wetter schnorz-egal,
der hoggt in sei’m Glas im Sendesaal!

Semmer hemmer demmer

Des sin drei kloine Wörtlen wo für uns von de „Alt-Neereder Schul“ ganz wichdich sin un quasi unser „Credo“ darschtelle (un die wollde oigentlich heit bei unserm „Mundart-Owed“ vortrage, awer loider isch der dem Virus zum Opfer gfalle).

Desszweg jetzt uf dem Weg:

Semmer hemmer demmer

Neereder semmer
Unser oigene Schbrooch hemmer
Un uffdredde demmer
Um die zu bewahre
Do demmer nix schbare
Des hemmer uns gschwore
Sonscht semmer verlore!

Awer mir gewe die Hoffnung net uf un vielleicht klappts jo mit unserm Mundart_Owed dann im nägschde Frühjohr.

Schon jetzt „herzliche Ei’ladung“

Roland (Alt-Neereder Schul-Rekdor ehre’halwer)

PS: Wer net so lang warde will: Unsern neie Kolenner für 2022 gebts jetzt schon bei mir odder beim Martin.

Mundart-Owed Absag

Liewe Leit,

es duht uns furchtbar loid, awer mir müsse unsern für heit geplante Mundart-Owed wegger de üwerhandnehmende Corona-Zahle loider doch noch absage.

Es isch zwar e bissle schbät, un mir hen a bis zuletscht noch ghofft, awer so wie sich die Zahle momentan entwickle hemmer koi annere Möglichkoit. Die Verantwortung, dass doch ebbes bassiere könnt isch oifach zu groß.

Mir werre versuche den Owed im nägschte Johr unner bessere Bedingunge nochzuhole un hoffe, dass dir unser Entschoidung verschtehe könnt un an dem neie Termin dann widder schareweis in unser Gemoindehaus schtrömet.

Dankschee für eier Verschtändnis, alles Gute bis dort na un bleiwet gsund.

Roland (Alt-Neereder Schul-Rekdor ehre’halwer)

Neie Info zu unserm Mundart-Owed am 20.11.

Liewe Leit, oins vorneweg: De Mundart-Owed findt schdatt.

Alle, wo gern komme un sich unser neischde Werke ahorche (un nadierlich a uns Protagonischde debei zugugge) möchde, sollde die folgende -ufgrund von de bade-würdembergische Alarmschduf verschärfde) Bschdimmunge beachde:

  1. Es gebt loider koi Bewirtung
  2. Es herrscht FFP2- Masgepflicht im Saal
  3. Am Ei’gang werre Impf- bzw. Genesene-Nochweis kontrolliert un Kontaktdate erfasst (geht a üwer LUCA).

Wer uf Nummer Sicher geh will, kann sich jo vorher noch teschde (lasse).

Ich woiß, des isch alles e bissle läschdich un a schade, awer sonscht müssde mer halt den Owed komblett ausfalle lasse, un des wär noch meh schade, also quasi noch viel schadener.

Ich hoff, mir sehn uns trotzdem un verbringe gemoinsam en luschdicher, zum Doil a nochdenklicher, un alles in Allem en korzweilicher Owed mit’nanner.

Adschee bis dort na sagt

de Roland (Alt-Neereder Schul-Rekdor ehre’halwer)

Rehe im Wald II

Des Gedicht hewe vor Johre scho gschriwwe. De A’lass domols war die Eröffnung vom „Kunscht-Raum Neureut“. Do heb ich mer gsagt, ich heb mein „Kunscht-Raum“ scho lang gfunne. Des war die „Orangerie“ von de „Kunschthall“ in Karlsruh. Un wie ich dodezu komme bin hewe in dem Gedicht beschriwwe. Weil awer die Kunschthall weger Renovierung jetzt for die nägschde Johr gschlosse werd (genaues wie lang woiß mer net, awer ich vermut emol dass des so lang dauere werd wie de U-Schtrab-Bau), hewe denkt, ich hol’s oifach noch emol vor. Des isch betitelt noch’eme Bild von Franz Marc un hoißt

Rehe im Wald II

Widder e Woch wo’s Mondag morjeds scho
net Freidag Owed werre will,
wo jeder Dag sich ziegt un ziegt,
ausg’leiert wie en alder Hossegummi.
Schlag Feierowed fangts a noch zum Regere a
un de Bus fahrt scho do vorne, ohne mich.
U’gmiedlich ischs, d‘ Haldeschdell zugich
un nach owe offe wie d‘ „Richter“-Skala.
Nordoschtwin‘, der alde Goiseschenner,
macht dicke Backe, blost mer en kalder
Nieselrege
mit dausend schbitze Nodle voll ens Gsicht.
Do drängt sich oim d‘ „Orangerie“, grad
newedra,
jo förmlich uff, bei so’me Wetter, weil e do
doch sowieso scho lang mol neig’wellt heb.

D‘ Dier fallt zu, de Schdrohßelärm verebbt.

S C H D I L L E !

Mein oig’ner Schritt verschreckt me,
wie er hallt em weide Rund
un u’willkürlich bleiwe wie a’gworzelt schdeh.
Vorsichdich, zaghaft, de Odem a’ghalde,
gugge rum
ob irgendwo vielleicht en Drache schlooft.

U’vermiddlt, körperlich fascht
packt me des Bild,
ziegt me ganz noh zu sich na,
krallt sich fescht un lasst me nemmeh los.

Die Farwe!
Sie lewe! Atme! Explodiere!

Vom Urknall ufg’löst, atomisiert,
schteh ich schutzlos devor, ausg’liffert,
derweil mei Innerschtes dorchs Universum werwelt.

Lang schbäter – d Schdrohßelambe kämpfe scho
mit verweschene miede Kegel geger d Nacht –
finne me widder an de Haldeschdell.
Ich woiß net, ob der Schturm noch dobt,
vorbei, koin Rege schbüre uf de Haut.
Ich bin noch ganz erfüllt, inwennich voll mit
Millichschdrohße von Licht un Farwe,
des Zsammeschbiel, der Dreiklang, der dief drin
Fanfare ausg’löst hat wie
Jüngschdedagsposaune.
Un ich woiß, ich seh’s widder, bald,
des Bild von Franz Marc: „Rehe im Wald!“